கடமை

இன்றைய தினம் 
என் வாழ்வின் 
ஆதாரமாய் வாழ்ந்த 
எனதுயிர் தந்தையின் நினைவு தினம் !

ஆம்!
அவரது இறப்பு 
எனது வாழ்வின் தொடக்கத்திற்காக...

அவரது உயிர் 
எனது ஆன்மாவை உயிர் பெற செய்யவே...

கடவுள் எனக்களித்த 
மிக பெரிய சாபம்!

தவறுகள் ஏதேனும் நான் 
செய்திடின் 
என்னை உயிர் பெற செய்யமால் 
இருந்திருக்கலாம்...

ஆனால் எனது தவறுகளுக்காக 
என் தந்தையின் உயிர் எடுப்பது 
எவ்விதத்தில் நியாயம்?

எங்கு போய் தீர்ப்பேன் 
என்னை பெற்ற கடனை தாய்க்கும் 
தன் உயிர் அழித்து என்னை உயிர் பெற செய்த தந்தைக்கும்...

ஒரு வேளை
நானும் இறக்க நேரிடுமோ 
பெற்றோருக்கு செய்ய வேண்டிய 
கடமைகளை 
செய்து முடிக்காத 
கடனாளியை...

சாபம்

நான் இவ்வுலகில் தோன்ற 
கடவுள் இழைத்த அநீதி 
என் தந்தையின் இழப்பு...

ஓர் உயிர் பிறக்க 
மறு உயிர் இறக்க 
என்பது தான்
கடவுளின் நீதியோ...

யாரை சோதிக்க 
இப்படி ஓர் பெருந்துயர்?

தந்தையை இழந்து 
தாயும் சேயும் வாழும் 
அவலத்தை கண்டு இன்புறவோ?

அல்லது 
பற்பல கனவுகளும் காவியங்களும் 
தன் மகளுக்காய் படைத்த 
தந்தையின் மனக்கோட்டை 
சிதைவுன்டத்தை எண்ணிக் களித்திடவோ?

எதற்காக இழைத்தாய் 
இப்பெரும் அநீதியை?

வருடங்கள் ஏழு 
காத்திருந்து 
சொல்லவொண்ணா 
பரிகாரங்களையும் பூஜைகளையும் 
உனக்காய் செய்து
பிள்ளை வரம் கேட்டு 
மன்றாடிய எனது பெற்றோரை
ஒரு புறம் மகிழ்வித்து 
மறு புறம் வேதனைக்குல்லாக்கினயே....

இதுவா கடவுளின் செய்கை?

எனக்காய் உயிர்விட்ட 
எனது தந்தையை எண்ணி 
நித்தம் வருந்தும் 
சாபத்தை என்னக்கேன் அளித்தாய்?

கணவரின்றி என் தாய் 
அனுபவித்த பல இன்னல்களும் 
எதற்காக?

ஒரு உயிரை கொடுத்து 
மறு உயிரை பறிக்கும் 
உன் சித்து விளையாட்டை 
எங்களோடு நிறுத்திக்கொள்...

இல்லையெனில் 
நீயும் ஒரு நாள் 
சபிக்கப்படுவாய்!!!

…கனவு

நேற்று பார்த்தேன் 
இன்றைய கனவில் நீ!
என்ன ஒரு சிக்கலான மனித மனம்...

பல ஆண்டுகள் உயிரை கொடுத்து 
காக்கும் பெற்றோரையும் 
பல உணர்வுகளை பகிர்ந்து கொண்ட 
உடன் பிறந்தவர்களையும் 
பல நூறு சண்டைகளுக்கு பிறகும் 
நம்மை வெறுக்காமல் 
அரவணைக்கும் நண்பர்களையும் 
நன் கண்டதில்லை கனவில் 

அதுவும் உன்னை போல் 
பார்த்த அடுத்த நாளே

இதற்க்கு என்ன காரணமாய் இருக்ககூடும் 
உனது தோற்றமா 
உனது பெரிய கண்களா
அல்லது உனது விசித்திரமான சிரிப்பா...
என்னவாக வேண்டுமானாலும் இருக்கட்டும் 

ஆனால் ஒன்று...
உன்னை என் கனவில் பார்த்த 
மறு கணமே அதிர்ந்து போய் 
அலறினேன் 
அய்யயோ சந்திரமுகி !!! 

நன்றி

என்ன ஆயிற்று உனக்கு 
என்னை உனது அன்பு மழையில்
நனைத்த காலங்கள் எல்லாம் மறந்து விட்டதா?

எப்படி உன்னால் முடிந்தது என்னை 
வேறு ஒருவருக்கு உரிமையாக்க?

யார் கொடுத்த உரிமை அது உனக்கு?

உனதன்பை நன்றியோடு இன்றும் மறவாதிருக்கிறேன்
ஆண்டுகள் பல உருண்டோடியும்
ஆனால் நீயோ?

என்னை அனுப்பிய மறு கணமே 
என்னையும் எனது நினைவுகளையும் 
துடைதெறிந்து விட்டாயே...

என்னை பார்த்தும் பார்க்காதது போல்
எப்படி கடந்து செல்ல முடிகிறது உன்னால்
நீ எஜமானி என்றதலா?


அல்லது நான் உன் வீட்டு நாய்குட்டி தானே
என்ற அலட்சியதலா?

நான் நாயக இருக்கத் தான் 
இன்னும் நன்றி மறவாதிருக்கிறேன் 
உன்னை போல் மனிதனாக இருந்திருந்தால் 
என்றோ மறந்திருப்பேன் 
உன்னையும் உனது உதவிகளையும்!

என்னவன் அளித்த வரம் !!!

நேற்றிரவு நான் நித்திரையில் லயித்திருந்தேன்

சில்லென்ற மென் காற்று என் தேகம் வருட

கண் விழித்துப் பார்த்தேன்

நீ என் அருகில் மிக அருகில்

அமர்ந்து என்னை உற்று நோக்கிக்கொண்டு இருந்தாய்…

என் மனம் என்னை கடிந்து கொண்டது

” எப்பொழுதும் காணும் கனவு தான் உறங்கு” என்று

என் புத்திக்கோ அது புரியவில்லை

புரியாத குழப்பத்திலும் நீ வந்த மகிழ்ச்சியிலும்

தன்னிலை அறியாமல் தவித்தது…

மனதில் பல நூறு பூக்கள் விரிய

கண்களில் பல ஆயிரம் மின்னல் வெட்ட

சொர்கத்தின் பல கோடி தேவதைகள் என்னை அழைக்க

நானும் நாய்குட்டி போல் நுழைந்தேன்

எனக்கும் உனக்குமான கனவுலகில்…

“ஏனடா என்னை விட்டு விலகினாய்?”

“ஏன் என்னை கடிந்து கொண்டாய் ?”

“ஏன் என்னிடம் பொய் சொன்னாய்?”

பல கேள்விகளை அடுக்கினேன் என்னவனிடம் …

ஆனால் ஒரு பதிலும் கிடைக்கவில்லை…

எப்பொழுதும் போலவே இன்றும் நீ …

மௌனமாய்…

எண்ணற்ற கேள்விகளும்

விடையிலா உனது மௌனங்களுமாய்

எனது கண்ணீருடன் நேரமும் கரைந்தது

“என்னடி இன்னும் தூக்கம்

வேலைக்கு நேரம் ஆகவில்லையா எழுந்திரி….”

அம்மாவின் ரீங்காரம் நம் உலகத்தை கலைத்தது…

 

எவ்வளவோ ஆசைகளும் கனவுகளும்

கண்களில் தெரிய

என் முகத்தை கண்ணாடியில் பார்த்தேன்

கனவில் உன்னுடன் கழித்த நிமிடங்களின்

ஆனந்தம் மினியது

கூடவே…

நீ விட்டு சென்ற சோகத்தின் மிச்சங்களும்

என்றும் விலகாத வடு போல்

ஆழமாக என் கண்களிலும் மனதிலும்….

காதல் !!!

வான மஹா ராஜனுக்கும்
மேக இளவரசிக்கும்
காதல்…
உலகமே கொண்டாடி மகிழ்கிறது
அந்தி சாயும் நேரம்
பல வர்ணங்களும் பூசி…

இருவருக்கும் இடையே ஒரு நாள்
ஊடல் ஏற்பட்டது…
மேக இளவரசி அழுதால்…
அடை மழை அடித்தது…
மஹா ராஜன் சமாதானம் செய்தான்
சிலென்ற மென் காற்று வீசியது…

இது போலவே…

காதல் வரும் பாதையும் தெரிவது இல்லை
நம்முள் ஏற்படும் பல நூறு மாற்றங்களும் புரிவது இல்லை
அவற்றின் விளைவுகளும் விடைகளும் மட்டும்
நம்மை அறியாமல் அனைவரும் அறிந்துவிடுகின்றார்கள் !!!

 

இயந்திரம்


கொள்ளும் நினைவுகளை அழிக்க
ஏன் இயந்திரம் 
கண்டுபிடிக்கப் படவில்லை ???

மனித மனங்கள் போடும் 
கணக்குகளை அறிய 
ஏன் இயந்திரம் 
கண்டுபிடிக்கப் படவில்லை ???

கண்கள் 
பேசும் பொய்மையை கண்டுகொள்ள 
ஏன் இயந்திரம் 
கண்டுபிடிக்கப் படவில்லை ???

நெருங்கிய உறவுகளை 
வஞ்சிக்கும் துரோகிகளை 
கண்டறிய 
ஏன் இயந்திரம் 
கண்டுபிடிக்கப் படவில்லை ???


இயந்திர கண்டுபிடிப்பில் 
வல்லமை பொருந்திய அறிஞர்களே 
என் மனுவை ஏற்று 
கண்டுபிடியுங்கள் 
இவற்றிற்கான இயந்திரங்களை...