தெய்வம்

ஏக்கங்கள்லவாறாய் 
என் வாழ்வின் 
பெரும் பகுதியை ஆட்கொண்டிருந்தது
 
பள்ளிக்கு அழைத்து வரும் 
தந்தையை பார்த்து...

சுற்றுலா கூட்டி செல்லும் 
தந்தையை பார்த்து...

விளையாட சொல்லி தரும் 
தந்தையை பார்த்து...

மதிகெட்ட ஆண்களிடம் இருந்து 
தன் பிள்ளையை பாதுகாக்கும் 
தந்தையை பார்த்து...

துன்பத்தின் பொது 
தோல் கொடுத்து ஆறுதல் கூறும் 
தந்தையை பார்த்து...

வெற்றி பெற்ற பிள்ளையை 
அனைத்து முத்தமிடும் 
தந்தையை பார்த்து...

திருமணம் முடித்து 
கண்கலங்கி 
வாழ்த்தி வழியனுப்பும் 
தந்தையை பார்த்து...

பேரக் குழந்தைகளை 
கொஞ்சி விளையாடும் 
தந்தையை பார்த்து...

நானும் கற்பனை செய்து கொள்வேன் 
என் தந்தையும் இவர்களை போல் 
தான் இருந்திருப்பார் என்று...

ஆனால் இன்று உணர்கிறேன் 
இவர்களை விடவும் 
மேலானவர் என் தந்தை...

ஏனெனில்
இவர்கள் இழக்காத ஒன்றை
எனக்காக இழந்திருக்கிறார் 
"தன் உயிரை"
என் தந்தையும் 
ஒரு தெய்வமே!!!
Advertisements

அப்பா

சிறு வயதில் 
பள்ளி செல்கையில் 
நான் நினைத்ததுண்டு...

யார் இவர்கள்? 
அனைத்து மாணவர்களையும் 
பள்ளியில் விட்டு போவதும் 
கூட்டி செல்வதுமாய்...

தோழிகளை வினவினேன் 
யார் இவர்?
"அவர் என் அப்பா"
அப்படியென்றால்?
சட்டென கேட்டேன் 
காரணம் புரியாமல்...

பதில் தெரியாமல் விழித்தனர்...

நானே யூகித்து கொண்டேன்
இவர்களுக்கு "அம்மா" இல்லை போல 
அதனால் தான் வேறு எவரோ 
இவர்களை பார்த்துக் கொள்கிறார்கள் என்று!!!

சாபம்

நான் இவ்வுலகில் தோன்ற 
கடவுள் இழைத்த அநீதி 
என் தந்தையின் இழப்பு...

ஓர் உயிர் பிறக்க 
மறு உயிர் இறக்க 
என்பது தான்
கடவுளின் நீதியோ...

யாரை சோதிக்க 
இப்படி ஓர் பெருந்துயர்?

தந்தையை இழந்து 
தாயும் சேயும் வாழும் 
அவலத்தை கண்டு இன்புறவோ?

அல்லது 
பற்பல கனவுகளும் காவியங்களும் 
தன் மகளுக்காய் படைத்த 
தந்தையின் மனக்கோட்டை 
சிதைவுன்டத்தை எண்ணிக் களித்திடவோ?

எதற்காக இழைத்தாய் 
இப்பெரும் அநீதியை?

வருடங்கள் ஏழு 
காத்திருந்து 
சொல்லவொண்ணா 
பரிகாரங்களையும் பூஜைகளையும் 
உனக்காய் செய்து
பிள்ளை வரம் கேட்டு 
மன்றாடிய எனது பெற்றோரை
ஒரு புறம் மகிழ்வித்து 
மறு புறம் வேதனைக்குல்லாக்கினயே....

இதுவா கடவுளின் செய்கை?

எனக்காய் உயிர்விட்ட 
எனது தந்தையை எண்ணி 
நித்தம் வருந்தும் 
சாபத்தை என்னக்கேன் அளித்தாய்?

கணவரின்றி என் தாய் 
அனுபவித்த பல இன்னல்களும் 
எதற்காக?

ஒரு உயிரை கொடுத்து 
மறு உயிரை பறிக்கும் 
உன் சித்து விளையாட்டை 
எங்களோடு நிறுத்திக்கொள்...

இல்லையெனில் 
நீயும் ஒரு நாள் 
சபிக்கப்படுவாய்!!!

என்னவன் அளித்த வரம் !!!

நேற்றிரவு நான் நித்திரையில் லயித்திருந்தேன்

சில்லென்ற மென் காற்று என் தேகம் வருட

கண் விழித்துப் பார்த்தேன்

நீ என் அருகில் மிக அருகில்

அமர்ந்து என்னை உற்று நோக்கிக்கொண்டு இருந்தாய்…

என் மனம் என்னை கடிந்து கொண்டது

” எப்பொழுதும் காணும் கனவு தான் உறங்கு” என்று

என் புத்திக்கோ அது புரியவில்லை

புரியாத குழப்பத்திலும் நீ வந்த மகிழ்ச்சியிலும்

தன்னிலை அறியாமல் தவித்தது…

மனதில் பல நூறு பூக்கள் விரிய

கண்களில் பல ஆயிரம் மின்னல் வெட்ட

சொர்கத்தின் பல கோடி தேவதைகள் என்னை அழைக்க

நானும் நாய்குட்டி போல் நுழைந்தேன்

எனக்கும் உனக்குமான கனவுலகில்…

“ஏனடா என்னை விட்டு விலகினாய்?”

“ஏன் என்னை கடிந்து கொண்டாய் ?”

“ஏன் என்னிடம் பொய் சொன்னாய்?”

பல கேள்விகளை அடுக்கினேன் என்னவனிடம் …

ஆனால் ஒரு பதிலும் கிடைக்கவில்லை…

எப்பொழுதும் போலவே இன்றும் நீ …

மௌனமாய்…

எண்ணற்ற கேள்விகளும்

விடையிலா உனது மௌனங்களுமாய்

எனது கண்ணீருடன் நேரமும் கரைந்தது

“என்னடி இன்னும் தூக்கம்

வேலைக்கு நேரம் ஆகவில்லையா எழுந்திரி….”

அம்மாவின் ரீங்காரம் நம் உலகத்தை கலைத்தது…

 

எவ்வளவோ ஆசைகளும் கனவுகளும்

கண்களில் தெரிய

என் முகத்தை கண்ணாடியில் பார்த்தேன்

கனவில் உன்னுடன் கழித்த நிமிடங்களின்

ஆனந்தம் மினியது

கூடவே…

நீ விட்டு சென்ற சோகத்தின் மிச்சங்களும்

என்றும் விலகாத வடு போல்

ஆழமாக என் கண்களிலும் மனதிலும்….