தெய்வம்

ஏக்கங்கள்லவாறாய் 
என் வாழ்வின் 
பெரும் பகுதியை ஆட்கொண்டிருந்தது
 
பள்ளிக்கு அழைத்து வரும் 
தந்தையை பார்த்து...

சுற்றுலா கூட்டி செல்லும் 
தந்தையை பார்த்து...

விளையாட சொல்லி தரும் 
தந்தையை பார்த்து...

மதிகெட்ட ஆண்களிடம் இருந்து 
தன் பிள்ளையை பாதுகாக்கும் 
தந்தையை பார்த்து...

துன்பத்தின் பொது 
தோல் கொடுத்து ஆறுதல் கூறும் 
தந்தையை பார்த்து...

வெற்றி பெற்ற பிள்ளையை 
அனைத்து முத்தமிடும் 
தந்தையை பார்த்து...

திருமணம் முடித்து 
கண்கலங்கி 
வாழ்த்தி வழியனுப்பும் 
தந்தையை பார்த்து...

பேரக் குழந்தைகளை 
கொஞ்சி விளையாடும் 
தந்தையை பார்த்து...

நானும் கற்பனை செய்து கொள்வேன் 
என் தந்தையும் இவர்களை போல் 
தான் இருந்திருப்பார் என்று...

ஆனால் இன்று உணர்கிறேன் 
இவர்களை விடவும் 
மேலானவர் என் தந்தை...

ஏனெனில்
இவர்கள் இழக்காத ஒன்றை
எனக்காக இழந்திருக்கிறார் 
"தன் உயிரை"
என் தந்தையும் 
ஒரு தெய்வமே!!!
Advertisements

கடமை

இன்றைய தினம் 
என் வாழ்வின் 
ஆதாரமாய் வாழ்ந்த 
எனதுயிர் தந்தையின் நினைவு தினம் !

ஆம்!
அவரது இறப்பு 
எனது வாழ்வின் தொடக்கத்திற்காக...

அவரது உயிர் 
எனது ஆன்மாவை உயிர் பெற செய்யவே...

கடவுள் எனக்களித்த 
மிக பெரிய சாபம்!

தவறுகள் ஏதேனும் நான் 
செய்திடின் 
என்னை உயிர் பெற செய்யமால் 
இருந்திருக்கலாம்...

ஆனால் எனது தவறுகளுக்காக 
என் தந்தையின் உயிர் எடுப்பது 
எவ்விதத்தில் நியாயம்?

எங்கு போய் தீர்ப்பேன் 
என்னை பெற்ற கடனை தாய்க்கும் 
தன் உயிர் அழித்து என்னை உயிர் பெற செய்த தந்தைக்கும்...

ஒரு வேளை
நானும் இறக்க நேரிடுமோ 
பெற்றோருக்கு செய்ய வேண்டிய 
கடமைகளை 
செய்து முடிக்காத 
கடனாளியை...

நன்றி

என்ன ஆயிற்று உனக்கு 
என்னை உனது அன்பு மழையில்
நனைத்த காலங்கள் எல்லாம் மறந்து விட்டதா?

எப்படி உன்னால் முடிந்தது என்னை 
வேறு ஒருவருக்கு உரிமையாக்க?

யார் கொடுத்த உரிமை அது உனக்கு?

உனதன்பை நன்றியோடு இன்றும் மறவாதிருக்கிறேன்
ஆண்டுகள் பல உருண்டோடியும்
ஆனால் நீயோ?

என்னை அனுப்பிய மறு கணமே 
என்னையும் எனது நினைவுகளையும் 
துடைதெறிந்து விட்டாயே...

என்னை பார்த்தும் பார்க்காதது போல்
எப்படி கடந்து செல்ல முடிகிறது உன்னால்
நீ எஜமானி என்றதலா?


அல்லது நான் உன் வீட்டு நாய்குட்டி தானே
என்ற அலட்சியதலா?

நான் நாயக இருக்கத் தான் 
இன்னும் நன்றி மறவாதிருக்கிறேன் 
உன்னை போல் மனிதனாக இருந்திருந்தால் 
என்றோ மறந்திருப்பேன் 
உன்னையும் உனது உதவிகளையும்!

என்னவன் அளித்த வரம் !!!

நேற்றிரவு நான் நித்திரையில் லயித்திருந்தேன்

சில்லென்ற மென் காற்று என் தேகம் வருட

கண் விழித்துப் பார்த்தேன்

நீ என் அருகில் மிக அருகில்

அமர்ந்து என்னை உற்று நோக்கிக்கொண்டு இருந்தாய்…

என் மனம் என்னை கடிந்து கொண்டது

” எப்பொழுதும் காணும் கனவு தான் உறங்கு” என்று

என் புத்திக்கோ அது புரியவில்லை

புரியாத குழப்பத்திலும் நீ வந்த மகிழ்ச்சியிலும்

தன்னிலை அறியாமல் தவித்தது…

மனதில் பல நூறு பூக்கள் விரிய

கண்களில் பல ஆயிரம் மின்னல் வெட்ட

சொர்கத்தின் பல கோடி தேவதைகள் என்னை அழைக்க

நானும் நாய்குட்டி போல் நுழைந்தேன்

எனக்கும் உனக்குமான கனவுலகில்…

“ஏனடா என்னை விட்டு விலகினாய்?”

“ஏன் என்னை கடிந்து கொண்டாய் ?”

“ஏன் என்னிடம் பொய் சொன்னாய்?”

பல கேள்விகளை அடுக்கினேன் என்னவனிடம் …

ஆனால் ஒரு பதிலும் கிடைக்கவில்லை…

எப்பொழுதும் போலவே இன்றும் நீ …

மௌனமாய்…

எண்ணற்ற கேள்விகளும்

விடையிலா உனது மௌனங்களுமாய்

எனது கண்ணீருடன் நேரமும் கரைந்தது

“என்னடி இன்னும் தூக்கம்

வேலைக்கு நேரம் ஆகவில்லையா எழுந்திரி….”

அம்மாவின் ரீங்காரம் நம் உலகத்தை கலைத்தது…

 

எவ்வளவோ ஆசைகளும் கனவுகளும்

கண்களில் தெரிய

என் முகத்தை கண்ணாடியில் பார்த்தேன்

கனவில் உன்னுடன் கழித்த நிமிடங்களின்

ஆனந்தம் மினியது

கூடவே…

நீ விட்டு சென்ற சோகத்தின் மிச்சங்களும்

என்றும் விலகாத வடு போல்

ஆழமாக என் கண்களிலும் மனதிலும்….

காதல் !!!

வான மஹா ராஜனுக்கும்
மேக இளவரசிக்கும்
காதல்…
உலகமே கொண்டாடி மகிழ்கிறது
அந்தி சாயும் நேரம்
பல வர்ணங்களும் பூசி…

இருவருக்கும் இடையே ஒரு நாள்
ஊடல் ஏற்பட்டது…
மேக இளவரசி அழுதால்…
அடை மழை அடித்தது…
மஹா ராஜன் சமாதானம் செய்தான்
சிலென்ற மென் காற்று வீசியது…

இது போலவே…

காதல் வரும் பாதையும் தெரிவது இல்லை
நம்முள் ஏற்படும் பல நூறு மாற்றங்களும் புரிவது இல்லை
அவற்றின் விளைவுகளும் விடைகளும் மட்டும்
நம்மை அறியாமல் அனைவரும் அறிந்துவிடுகின்றார்கள் !!!

 

ஏக்கம் !!!

தந்தை முகம் பார்த்ததில்லை 

கதைகள் பேசி மகிழ்ந்ததில்லை 

நடை பயின்று கால்கள் வலித்ததில்லை 

தோல் சாய்ந்து அழுததில்லை …


இவை அனைத்திற்கும் 

ஏங்கிய வருடங்கள் 

இருபத்தி இரண்டு ஓடிவிட்டன…



இன்று நான் பார்க்கிறேன் 

பேசி மகிழ்கிறேன் 

கால்கள் வலியில் தேய்கின்றன 

அழுவதற்கு ஆதரவை ஒரு தோல் உள்ளது…


ஆம்… உணதுரவால் உயிர் பெறுகிறது 

நான் ஏங்கித் தவித்த 

கிடைக்கப் பெறாத 

என் தந்தை உடனான 

நாட்களும் ஆசைகளும்… 


கண்கள்…

நீ தான் நான் சிறு வயதில் படித்து லயித்த 

காவிய தலைவன் நளனா?

பேரழகி தமயந்தியை 

அவனது ஒற்றை கண் பார்வையால் 

தன் வசமாக்கிய ஆண்மகனா?




ஆம்! நீ அவனாக தான் இருக்ககூடும்

நானும் உன் வசம் ஆனேனே 

உனது ஒற்றை விழிப் பார்வையால்!!!