அப்பா

சிறு வயதில் 
பள்ளி செல்கையில் 
நான் நினைத்ததுண்டு...

யார் இவர்கள்? 
அனைத்து மாணவர்களையும் 
பள்ளியில் விட்டு போவதும் 
கூட்டி செல்வதுமாய்...

தோழிகளை வினவினேன் 
யார் இவர்?
"அவர் என் அப்பா"
அப்படியென்றால்?
சட்டென கேட்டேன் 
காரணம் புரியாமல்...

பதில் தெரியாமல் விழித்தனர்...

நானே யூகித்து கொண்டேன்
இவர்களுக்கு "அம்மா" இல்லை போல 
அதனால் தான் வேறு எவரோ 
இவர்களை பார்த்துக் கொள்கிறார்கள் என்று!!!
Advertisements

சாபம்

நான் இவ்வுலகில் தோன்ற 
கடவுள் இழைத்த அநீதி 
என் தந்தையின் இழப்பு...

ஓர் உயிர் பிறக்க 
மறு உயிர் இறக்க 
என்பது தான்
கடவுளின் நீதியோ...

யாரை சோதிக்க 
இப்படி ஓர் பெருந்துயர்?

தந்தையை இழந்து 
தாயும் சேயும் வாழும் 
அவலத்தை கண்டு இன்புறவோ?

அல்லது 
பற்பல கனவுகளும் காவியங்களும் 
தன் மகளுக்காய் படைத்த 
தந்தையின் மனக்கோட்டை 
சிதைவுன்டத்தை எண்ணிக் களித்திடவோ?

எதற்காக இழைத்தாய் 
இப்பெரும் அநீதியை?

வருடங்கள் ஏழு 
காத்திருந்து 
சொல்லவொண்ணா 
பரிகாரங்களையும் பூஜைகளையும் 
உனக்காய் செய்து
பிள்ளை வரம் கேட்டு 
மன்றாடிய எனது பெற்றோரை
ஒரு புறம் மகிழ்வித்து 
மறு புறம் வேதனைக்குல்லாக்கினயே....

இதுவா கடவுளின் செய்கை?

எனக்காய் உயிர்விட்ட 
எனது தந்தையை எண்ணி 
நித்தம் வருந்தும் 
சாபத்தை என்னக்கேன் அளித்தாய்?

கணவரின்றி என் தாய் 
அனுபவித்த பல இன்னல்களும் 
எதற்காக?

ஒரு உயிரை கொடுத்து 
மறு உயிரை பறிக்கும் 
உன் சித்து விளையாட்டை 
எங்களோடு நிறுத்திக்கொள்...

இல்லையெனில் 
நீயும் ஒரு நாள் 
சபிக்கப்படுவாய்!!!

முதியோர்

நிகழும் அனைத்தும் நன்றென்றே
எண்ணி கழித்திருந்தேன்
என் அறுபது ஆண்டு ஆயுட்காலத்தை...

ஆனால்
என் பிள்ளைகளின் கேள்வி
கனையை
எதிர்கொள்ள முடியாது
திராணியற்ற ஜடமாகிப் போயின
எனது நாக்கும் மனதும்... 


பணமும் பதவியும்
முந்திக் கொண்டு வந்தது
பந்தங்களையும் பாசங்களையும்
தோற்கடித்து பின்னோக்கி எத்தி விட்டு...

இயந்திர வாழ்வில்
மனிதனும் மனித இதயங்களும்
இயந்திரமானது...


எங்கள் முதுமையை
முதியோர் இல்லத்தில்
கழிக்கின்றோம்
இயந்திரங்களை சரி செய்யும்
சூத்திரம் அறியாத பேதைகளாய்...